Success message
Error message
Soms is het niet je hoofd dat om hulp roept. Maar je lichaam. Je hart. Je hele zijn. Omdat alles te veel is. Te veel zorgen. Te veel moeten. Te weinig ruimte. In Nederland zoeken jaarlijks honderdduizenden mensen hulp bij de huisarts vanwege psychische klachten. Velen van hen krijgen te horen dat de wachttijden lang zijn. Of dat hun klachten niet ‘zwaar genoeg’ zijn voor het systeem. En dus blijven ze alleen. "Als het lijkt alsof niemand naar je kijkt… Als je denkt dat iedereen je soms ontwijkt… Leun op mij." — Ruth Jacott Deze woorden uit het lied ‘Leun op mij’ raken aan iets dieps. Want wat als je nu juist níét op een wachtlijst wilt? Wat als je niet in therapie wil, maar gewoon even… iemand nodig hebt? Een plek waar je niet hoeft te praten als je dat niet wilt. Waar je niet hoeft te begrijpen wat er met je aan de hand is. Waar je alleen maar mag ademen. En zijn.
Bij Hier en Nu Zijn bied ik zo'n plek. Voor wie uitgeput is van het zorgen. Voor wie iets te dragen heeft wat niemand ziet. Voor wie door ziekte, verlies of innerlijke onrust is stilgevallen. Voor wie voelt dat er iets in beweging is, maar geen woorden heeft. Een bron van houvast om even te leunen, om op krachten te komen, om weer gesterkt verder te gaan. Alles mag gezegd worden, niets hoeft worden gedaan. Soms hoor ik mensen zeggen:
“Ik weet niet precies wat ik nodig heb. Maar dit voelt als precies dat.”
En dat klopt ook. Want deze plek vraagt niks. Je hoeft niet te weten wat er met je aan de hand is. Je hoeft het niet eerst te verklaren. Je mag gewoon komen. Zitten. Leunen. Uitademen.
"Ik ben hier. Die bron van houvast." — Paul Landegent
Of je nu wacht op hulp, net uit een traject komt, of ergens tussenin zweeft; je hoeft het niet alleen te dragen.
Als dit je raakt, weet dan: Je bent welkom.